Ingrid on september 14th, 2016

Het is alweer een hele tijd geleden, maar hier zijn we weer :D. Afgelopen jaar echt weinig tijd gehad; vele wedstrijden, uitstapjes, vakantie en natuurlijk onze Odin. Wij zijn echt 2 handen op 1 buik geworden. Toegegeven, ik had wat moeite met het kereltje, maar nu zijn we de dikste maatjes; zie je Odin, dan zie je mij en omgekeerd. Ik heb er dan ook mijn poten mee vol. Zoals eerder gezegd; Odin is nog een grotere deugniet dan mij! Vooral in uitbreken is hij sterk; uit een ijzeren bench (zeker zorgen dat alle slotjes goed toe zijn of hij is ribbedebie), uit de caravan (muggenraampjes houden hem niet tegen)… Baasjes beperken dan ook zijn vrijheid als hij zijn kansen weer eens verspeeld. Anderzijds is hij ook een harde werker; altijd staat hij klaar om met zijn baasje Chris bezig te zijn. Amai, en hoe, die twee vormen echt een mooi team! Komend weekend starten ze samen in graad 2. Dan komen ze mij het vuur aan mijn schenen leggen :-). Eventjes maar, want ik ga volgend seizoen naar graad 3. Wat baasje nooit verwacht had, is dan toch gelukt. Ja ja, never underestimate Kissyboy ;-).

Ook dit jaar hebben we weer vele uitstapjes gemaakt en zijn we weer mee op reis gemogen.  Vorig jaar zaten we in een droomhuis in Hongarije, dit jaar zochten we het wat dichter bij huis en zijn we naar Westen van Frankrijk getrokken. Ook daar zaten we in een zeer gezellig hondvriendelijk huisje. Enige “pech” die we toen hadden , was dat het net een hele natte periode was waardoor sommige wandelwegen kleine riviertjes geworden waren. Wel avontuurlijk om dan een andere beloopbare wandelweg te vinden :).  Vorige week zijn we dan met de caravan naar Zeeland getrokken. Wij hebben ons hart daar helemaal verloren; hondvriendelijke stranden, lieve mensen (meestal toch), heel veel rust, leuke strandpavilioentjes, … en als de zon dan nog schijnt dan waan je je helemaal in het paradijs. Elke dag zwemmen in de zee, putjes graven op het strand om lekker koel in te liggen, achter golfjes rennen (al heb ik dat deze keer bijna niet gedaan; Odin gaf me genoeg afleiding :p ), naar de mooie teefjes kijken, op bed slapen, … Kortom we hebben het weer dik naar onze zin gehad! Alleen een laatste spelletje op het strand deed onze vakantie aan zee een beetje in mineur eindigen. Om beurten mochten we de bal vangen. Dat ging allemaal heel goed totdat Odin zich mispakte en de bal wegkaatste. Papa Kaigo en Odin gingen tegelijk naar de bal….pats…een tikkend geluid, nauwelijks hoorbaar. Op het eerste zicht leek er niets aan de hand, maar het alerte baasje had de tik ook gehoord en ging dadelijk Odin en Kaigo hun muil checken. Eén van Odin zijn voorste tanden was heftig aan het bloeden en stond los. Bij Kaigo zagen ze niet dadelijk iets, maar ook ik was alert en had geroken dat er ook met Kaigo iets “mis” was. Ik bleef aan zijn snuit snuffelen en probeerde zo de aandacht van mijn baasjes te trekken. Jaa, ze hadden het gezien; Kaigo zijn muil werd nog eens grondig nagekeken en wat bleek… Achteraan was er een kies helemaal verbrijzeld :(. Beiden hadden geen kik gegeven en leken er geen last van te hebben. Eén telefoontje naar onze lieve dierenarts leerde ons dat ze hier vanavond niets meer aan konden doen, maar dat de tanden er wellicht de volgende dag uit moesten gehaald worden. Een beetje van ons melk probeerden we er met zijn allen toch nog een leuke avond van te maken. De volgende dag werden Kaigo en Odin dan allebei in slaap gedaan en werden hun gekwetste tanden met de grootste zorg operatief verwijderd. Beiden mochten ’s avonds weer mee naar huis en maken het ondertussen heel goed. Een geluk bij een ongeluk; Kaigo zijn tandjes zijn eindelijk gepoetst. Dat was me toch een stinkebekje hoor ;-).

 

Ingrid on november 11th, 2015

Mijn baasjes waren ervan overtuigd dat ik het “varken” van de familie was. Doch ze hebben hun mening grondig moeten herzien toen onze Odin fulltime part of our family werd.  Ons kleine spook is ondertussen 8 maanden en zit al even met zijn spaarpot onder nul. Zelfs in zijn bench maakt hij het bont. Volgens mij kunnen we zelfs spreken van Odin Bond 😉  Nee serieus, één keer zijn de baasjes thuisgekomen en was hij erin geslaagd om een draad van zijn ijzeren draadkooi los te maken. Zijn snoet kon er al helemaal door….. Baasjes snapten er niets van; hoe kan dat nu?

Maar wat hij afgelopen weekend gepresteerd had, daar staat gewoon iedereen versteld van. Odin werd na zijn trainingsuurtje op de hondenschool in zijn ijzeren bench in de auto gezet. Omdat het wat warm was, werden de ramen half open gelaten. Terwijl ik aan mijn agilitytraining bezig was, hoorde ik Odin “lawaai” houden in de auto. Ondanks het feit dat hij ons niet kon zien, kon hij ons wel horen, dus besloot baasje Chris om de auto nog wat meer verderop te gaan parkeren. En dan, zo ineens stond onze Odin vrolijk kwispelend langs de draad….. meneer had zelf zijn bench opengekregen, had zijn hele lijf door het smalle spleetje gewurgd (er was amper 10 cm ruimte tussen het deurtje van de bench en de autodeur…). Zijn hoofdje al bengelend door het raam, zijn poep nog in de bench en dan wellicht met zijn voorpootjes zich afgeduwd en daar stond hij dan , als nen echte Houdini, te pronken aan de agilityterreinen. Niet voor lang, want baasje Chris was ondertussen ook al aan de auto gearriveerd. Odin werd in een bench in de kantine gezet waar hij dan de rest van de tijd het onschuldige lammetje zat uit te hangen.

Met Odin in de bench heb je dus ook geen zekerheid; of hij ontsnapt of hij zorgt dat hij ergens aan kan knabbelen. Ik vraag me vaak af hoe hij het flikt. Wasknijpers, hondenmatjes, …. alles wat ook maar enigszins in de buurt ligt, kan eraan geloven. Op wedstrijd hadden de baasjes eens een pet op zijn bench achtergelaten, toen ze terugkwamen hadden ze nog een halve pet… nieuwe fashion mode 😉  Daar zijn Kaigo en ik, zelfs tesamen, maar watjes tegen.

Gelukkig is hij op school een echt voorbeeld; onlangs slaagde hij op de overgangsproeven van A naar B met 99/100. Een hard werkertje, onze Odin, altijd op zoek naar een bezigheid. Iets zegt me dat onze baasjes hun handen nog meer dan vol gaan hebben met hem 😀

 

Ingrid on juli 16th, 2015

 

Pupjes zijn schattig, lief, geweldig, speels, ….. en wellicht nog 101 andere dingen, maar wel te verstaan; op een ander, niet thuis!!! Onze baasjes hebben ons duidelijk niet zo begrepen toen we met 8 weken jonge Odin thuis kwamen. Alle pups zijn schattig, behalve thuis. De eerste weken heb ik veel verdragen van onze ukkepuk; in mijn poten bijten, in mijn kraag gaan hangen, bovenop mij gaan staan als ik een dutje aan het doen ben, mijn knook afpakken,… Ook de baasjes maakten regelmatig kennis met de haarscherpe puppytandjes van onze Odin. Tot die ene keer dat ik het, tot groot jolijt van onze baasjes, eindelijk moe was. Toen Odin voor de zoveelste keer mij kwam terroriseren, heb ik hem eens deftig de les gelezen. Een uur later waren we samen aan het spelen en sindsdien zijn we de dikste vriendjes. De bijtgrage tandjes maakten plaats voor zachte likjes; de terroriserende Odin werd een iets meer bravere Odin. Ook onze Kaigo komt terug meer ons gezelschap opzoeken. Hij speelt wel niet met zijn zoon, maar gromt wel eens op hem als hij naar zijn pootjes wil happen. En gelijk heeft hij; zijn pootjes zijn nu uitermate kwetsbaar.

Ik ben zeer blij dat ik terug een speelkameraadje heb waarmee ik samen rond het huis kan rennen en gek doen. Af en toe speel ik ook nog eens met Kaigo, maar dat is dan in voorzichtige modus aangepast aan Kaigo. Je kan wel zeggen dat ik me heel goed aanpas, als grote broer (ik ben enkele luttele ogenblikken voor Kaigo geboren) én als nonkel!

 

Ingrid on mei 16th, 2015

Afgelopen weken zijn we regelmatig Kaigo zijn lief en hun kroost gaan bezoeken. Onze Kaigo is nog steeds tot over zijn oren verliefd; geen enkel teefje kan tippen aan de charmes van Jassy. Dat er terwijl ook 5 puppy’s achter zijn kont liepen, nam hij er graag bij.

Vorige week was het zover; onze Odin (officiëel Silque Odin son of Kaigo) mocht met ons mee naar huis. Tijdens de autorit hebben we hem maar heel even gehoord. Hele flinke kerel! Als je ziet wie zijne nonk is dan kan dat ook moeilijk anders hé :p.

De eerste kennismaking met Zwartje, Bongo, Veni en Bronco verliep redelijk goed.

Odin was nog maar net aan het huis gewend toen we er al met de caravan op uit trokken. Op weg naar zijn eerste wedstrijden als toeschouwer. Daar werd hij door iedereen met open armen ontvangen. Baasjes vreesden een beetje voor die eerste nacht, maar al bij al is dat goed meegevallen; slechts 2 minuutjes “gepiep” voor het slapengaan en ’s nachts maar 1x wakker geworden.

Moet zeggen, er is terug serieus wat leven in huis gekomen. Kaigo en ik vluchten dan ook regelmatig weg van dat kleine terroristje. Baasjes zeggen soms dat wij te “soft” zijn, maar Odin is dan ook nog maar een pupje.  Zeg nu zelf, op zo een schattig patatje kunnen wij ons toch nie boos maken 😀

Ingrid on maart 26th, 2015

In Het Waterhof verrichten ze echt wonderen, amai, onze Kaigo was nooit zover geraakt zonder de professionele hulp van deze mensen. Ze verdienen echt een dikke pluim en een natte lik van ons!

Normaal als Kaigo gaat revalideren dan blijf ik braaf in de auto wachten, maar nu mocht ik mee! Enkele maanden terug heb ik hier ook al genoten van een heerlijke massage. Ik was toen pico bello in orde verklaard. Ik had niet anders verwacht; zo een knappe kerel als ik, ahum :). Deze keer gingen we richting zwembad. Ge had Kaigo zijn snoet moeten zien!!!! Met zijn kop vol vraagtekens keek hij me na. Hij begreep er niets van. Normaal gaat hij zwemmen en zit ik in de auto…. Nu kreeg ik een zwemvestje aan en werd ik onder de douche gezet; dat vond ik maar niets. Daarna werd ik gemasseerd in de jacuzzi; dat was al meer mijn ding. Vervolgens werd ik naar het zwembad begeleid. Al die tijd was Kaigo langs de kant de dolfijn aan het uithangen; en maar piepen!!! Baasje Ingrid moest hem serieus vasthouden of hij zat ook in het water; zijne kraag en zijne staart waren al nat. Ik hoorde mijn begeleidster zeggen dat onze Kaigo echt deugenietogen had en dat hij zeker de kapoen was van ons twee. Awel dat is nu eens een vrouw naar mijn hart se; eindelijk iemand die ziet dat onze Kaigo “het varkentje” in huis is. Een dubbele pluim en lik van mij! Ondertussen mocht ik achter de bal aan zwemmen; eerst op het gemakje zonder jets, daarna met de jets aan. Tevergeefs probeerde ik eens of ik niet langs de andere kant uit het zwembad kon, dat lukte niet, dan maar terug zwemmen. Lief als ik ben, liet ik onze Kaigo meespelen; ik haal de bal, zwem terug, geef hem aan Kaigo die langs de kant lag (voordat hij hem van mij afpakt), vervolgens kauwt Kaigo even op de bal en geeft hem dan terug aan de “juffrouw”. Na mijn zwemsessie mocht ik terug de jacuzzi in en de douche onder. En toen, toen was het eindelijk Kaigo zijn beurt.  Die heeft zich weer volledig gegeven bij Ellen; ook een dikke pluim voor hem!!

Toen we thuiskwamen dadelijk gaan rollen in de zand; kwestie van mijne pels blinkend te houden 😉

 

 

Ingrid on maart 20th, 2015

Kaigo en Jassy gaven van katoen,
een likje hier en daar een zoen
Stilletjes kwam er leven in Jassy’s buik;
5 kleine wezentjes namen er een duik.
63 dagen zijn er verstreken
toen haar water kwam te breken.
En na enkele uren
kwamen er 5 pupjes gluren
3 flinke reutjes en 2 knappe teven
beginnen nu aan hun aardse leven.

 

En als ze op de nonkel lijken dan beloven het deugnietjes te worden 😉

 

 

 

Ingrid on januari 27th, 2015

Ik wens jullie veel woef woef in het nieuwe jaar! Dat al jullie woef woef wensen mogen uitkomen. Voor mij betekent dit dat ik nog vele mooie en leuke momenten met baasjes en broertje mag beleven.

Afgelopen jaar was er ééntje van vallen en weer opstaan. Letterlijk én figuurlijk. Onze Kaigo is ongelofelijk goed hersteld na zijn val. We zijn daar enorm dankbaar voor . Ik heb enorm veel bewondering voor de wilskracht van mijn broer; het is een echt doorzetterke! Met een broer als mij aan de zijlijn en met fantastische baasjes omringd verlegde hij steeds opnieuw zijn grenzen. Agility zal hij nooit meer kunnen en mogen doen, maar hij kan wel weer rondrennen met de bende en leuke wandelingen doen. Bovendien krijgt hij de kans om van andere dingen te proeven; zo is hij een maand geleden gestart met hoopers en het ziet ernaar uit dat hij daar zijn ei wel kwijt raakt. Voor de rest heeft hij door de revalidatie een paar sexy gespierde billekes gekweekt en dat is ook de teefjes niet ontgaan; Silque Jassy vond onze Kaigo wel een héél knap kerelke. Nog even wachten en we weten of ik binnenkort nonkel word! Stel je voor, nonkel Kissmo, dat klinkt wel hé 🙂

Zelf blik ik terug op een leuk agilityjaar waar ik alweer vele dingen samen met mijn baasje geleerd heb. We weten nu bv dat we geen wedstrijden moeten spelen als we net terug zijn van vakantie; het duurt nl wat langer eer ik de “out” knop van mijn vakantiemodus gevonden heb ;).  Een mooie afsluiter was het limburgs kampioenschap waar ik samen met mijn baasje de 4e plaats haalde (net voor baasje Chris en vriendinnetje Haily die mooi 5e werden) Toch wel beetje fier :D.

En nu, nu kijken we alweer uit naar het huidige jaar; dat we met zijn allen weer veel plezier mogen beleven op alle vlakken, dat we gezond mogen blijven, dat we mogen genieten van de kleine dingen én dat ons gezinnetje mag uitbreiden; Nonkel Kissmo klinkt me al als muziek in de oren!

 

 

Ingrid on september 19th, 2014

Tijdens het agilityseizoen gaan wij bijna wekelijks met de caravan op wedstrijd. Deze keer zijn we voor het eerst met de caravan op vakantie geweest. Voor  een 5 tal dagen trokken de baasjes en wij richting de nederlandse kust. We strandden op een zeer hondvriendelijke camping en hebben het er dik naar ons zin gehad. Zo erg zelfs, dat geen van ons allen terug naar huis wou.

Onze Kaigo mocht al een 50 tal minuutjes wandelen met telkens een pauze van een tiental minuutjes. Mentaal gaf het strand en de zee hem een enorme boost! Op strand konden we hem niet volgen, zoveel gàààààs gaf dat kleine ventje.  We hebben zelfs samen met het balletje mogen spelen, heel voorzichtig. Dikwijls bleef ik liggen zodat Kaigo de kans had om rustig de bal te halen. Lief van mij hé :).

Kaigo heeft, onder begeleiding van zijn baasje, in de zee mogen zwemmen. Vond hij geweldig! Ik vond dat minder; golfjes pakken daarentegen, dat is mijn specialiteit! Enig minpunt was dat mijn baasje me niet meer durfde los te laten omdat ik dan zo gefocust ben op die golven, dat ik gewoon helemaal van de wereld ben, met als gevolg dat ik soms wel een halve kilometer van hun verwijderd ben….. Gelukkig toverden ze een langere leiband uit hun mouw en Kissmo’ke kon dan toch (samen met baasje) achter de golfjes aan rennen. Op die manier ben ik dan toch een beetje mijn ei kwijtgeraakt 😉

Omdat onze Kaigo nog geen lange wandelingen kan maken hadden de baasjes als alternatief aan fietskarretjes gedacht. Baasjes elk met een karretje aan hun fiets en wij daar achterin.. Kaigo met baasje Ingrid mee en ik met baasje Chris. Ik heb ze laten weten hoe plezant dat is. De rit duurde in totaal 3 uur en ik heb de volle 3 uur, ok misschien heb ik 5 minuten gezwegen, maar al die andere minuten heb ik gepiept. Een varken slachten was er niets tegen. En vooral waar we veel mensen passeerden, daar heb ik extra mijn keel opengezet. Een opmerkzame hollandse dame had het meteen door; “Oh wat ben jij zielig!” Maar het heeft niet geholpen….. 2 dagen later was het opnieuw zover: fietsen! Mijn stembanden waren nog niet helemaal hersteld van de vorige rit, dus was ik iets “stiller”. De stiltes werden uitvoerig beloond en af en toe kon ik toch een beetje genieten van het landschap. Chris reed op kop, en dat was wel leuk, want dan kon ik mijn baasje zien. Enkele keren reden Ingrid en Kaigo op kop. Met veel kabaal heb ik duidelijk gemaakt dat dat niet kon; als ik dan toch in de fietskar moet dan wil ik wel de kop trekken hé ;). Onze Kaigo die trok er zich niet veel van aan, die was blij dat hij erbij was en heeft de ganse rit geamuseerd rondgekeken.

Op een avond maakten we een strandwandeling. Het begon al lichtjes te schemeren. Er was bijna niemand meer op het strand. Daar profiteerden de baasjes van en ik mocht ongestoord achter de golfjes rennen, zàlig! Baasjes besloten om gauw een hapje te eten in het strandpaviljoen een half uurtje verderop. Daar konden wij dan even uitrusten. Toen we terug wilden gaan was het uiteraard pikkedonker. Dilemma; langs het strand of niet? Toch maar voor de iets meer “zekere” weg gekozen; de straat. Helaas ook geen straatverlichting…. Gewapend met de gsm van het baasje en enkele flikkerlampjes op ons hondenfrakske gingen we op pad. De zee en de duinen moesten we aan onze rechterkant houden… Dus weg van de straat, het fietspad op en de duinen in… En daar bleek de fietservaring toch nuttig te zijn; als nr 76 op dit pad ergens staat, dan zitten we goed hoorde ik de baasjes zeggen. Met de zaklamp op de gsm zagen we al gauw het juiste plaatje en na een klein half uurtje kwamen we terug op de camping uit.

Aan alle mooie liedjes komt een eind, zo ook aan deze alweer leuke vakantie. Och ja, kijken we alweer uit naar de volgende hé 😉

 

 

Ingrid on juli 12th, 2014

De eerste dagen dat mijn broer terug thuis was, mocht hij niets; enkel in de bench zitten en eventjes buiten, maar enkel voor pipi en kaka. Zijn ene pootje was heel dik geworden; het vocht stond op zijn pootje, dat meer  en meer de vorm van een bokkepootje had gekregen. Om die reden zat er ook geen verband rond zijn andere poot. Een kraag had hij al kapot gebeten, dus nu had hij 2 mouwen aangekregen, net een hondenpyamaatje, hihi.

Kaigo moest regelmatig terug op controle bij de dierenarts. Van het moment dat de draadjes eruit waren en de wondjes mooi toe mocht hij stilletjesaan enkele metertjes zelf stappen richting de plasweide. Van die kleine momenten kon hij duidelijk genieten; zijn staartje kwispelde en beetje bij beetje leek hij terug wat op te leven. Soms begeleidde ik hem samen met het baasje, maar meestal zat ik dan gewoon op het terras en sloeg alles gade. ’s Avonds mocht hij dan aan de leiband in de zetel zitten. Voor Kaigo was dit Genieten met een grote G; voor het ongeluk had hij hier geen tijd voor en was het spelen al wat de klok sloeg, maar nu moest je hem zien; hij kon niet genoeg krijgen van al die knuffels 🙂

Na 5,5 week werden de eerste foto’s genomen om te kijken of er al enige botgroei was. Die was er, maar nog niet zoveel als ze verwacht hadden…. kleine domper op al de vooruitgang die hij tot dan toe al geboekt had. Dat werd nog even tanden bijten, zowel voor de baasjes, als voor Kaigo én ook voor mij. Ik wil zo graag terug spelen met mijn broer! Ook had Kaigo op zijn ene pootje een wondje gekregen en moest hij weer aan de medicatie. Mogelijk een reactie op het plaatje al zag alles op de foto er heel mooi uit. De antibiotica sloeg aan en ondertussen is het wondje mooi genezen. Gelukkig maar, anders had Kaigo de operatiekamer weer van dichtbij mogen zien.

Na 9 weken rust werd er een 2e foto genomen en eindelijk kregen we een GO! Hij mocht al dadelijk starten met 3x per dag 2 minuutjes wandelen. Dat ging zeer stroef en stijf in het begin. Wat wil je ook, ganser dagen in de bench zitten; alle spieren die Kaigo had (en dat waren er veel ;)) waren verdwenen. En ook het feit dat hij zijn voorhand wil ontzien en zoveel mogelijk met zijn achterhand wil opvangen. Ik wandelde aan zijn zij en gaf op die manier de nodige morele steun.

Ondertussen zijn we bijna 13 weken verder en zitten we bijna aan 10 minuten wandelen! Wat een vooruitgang! Sinds 2 weken gaat hij ook naar het Waterhof waar hij zeer goed begeleid en gemasseerd 😉 wordt. Op 1 week maakte hij al een enorme vooruitgang; hij kon zijn “mindere” pootje al 20 graden verder plooien dan de week voordien. Zijn andere poot kon hij al 90 graden buigen, wat zeer goed is, gezien de beperking die hij heeft. Ook thuis mag hij, als de baasjes thuis zijn, “vrij” rond in de living. Je merkt dat dit een positieve invloed heeft op zijn moraal.

Kaigo begint op korte tijd steeds meer en meer vooruitgang te boeken en daar kunnen we alleen maar zeer blij en dankbaar om zijn! We hebben nog een lange weg te gaan, maar wij hebben zeker al een grote weg afgelegd! Go Kaigo Go!

Ingrid on juni 4th, 2014

Die bewuste zondag de 13e  sloeg het noodlot toe .  We waren met zijn allen met een toffe bende aan het wandelen toen er enkele honden plots uit het zicht waren.  Voor één keer was ik er niet bij; ik had het veel te druk met sporen te zoeken met mijn neus. Vermits Chris Kaigo niet dadelijk zag, riep hij hem. Ineens stond iedereen zijn hart stil, ook het mijne. Kaigo verscheen bovenop de uitkijktoren. (Later bleek dat hij nog bijna anderhalve meter  heeft moeten springen om daarop te raken) Samen met 2 andere honden was hij op eigen houtje met de trap naar boven gegaan.  Wat niemand had verwacht gebeurde; Kaigo dacht dat hij wel op de wand van de toren naar beneden kon lopen en viel frontaal.  Een beeld dat op velen hun netvlies gebrand staat. Verschillende armen probeerden hem te vangen, iemand brak zijn val…. het ging heel snel, fractie van een seconde…. één luide “kaiieet” en dat was het.  Baasje Chris lijkbleek met Kaigo in zijn armen. Eén van zijn voorste pootjes stond heel scheef.

Gelukkig stond één van de  auto’s dichtbij geparkeerd waardoor baasjes nog snel met Kaigo bij een dierenarts zijn kunnen raken. Ikzelf vervolgde de wandeling. Na enkele uren werd ik weer met mijn baasjes herenigd, zonder Kaigo. Waar was mijn broer? En waarom hadden zij tranen in hun ogen? Ook de rest van de groep vernam nu het slechte nieuws; Kaigo zijn poot was inéén gestuikt en moest geopereerd worden, hij zou nooit meer agility mogen doen :(.  Ze hadden hem moeten achterlaten bij de dierenarts, hartverscheurend. Omdat ze moesten uitsluiten of er geen inwendige bloedingen waren, werd de operatie uitgesteld tot woensdag. Het werd een bange, slapeloze nacht.

Maandagnamiddag kwam nog meer slecht nieuws binnen; ook het andere pootje bleek geraakt te zijn en ook hier was een operatie nodig. ’s Avonds mochten de baasjes even Kaigo bezoeken. Ik bleef in de auto, maar als ik hard genoeg blafte dan zou hij mij wel horen en weten dat ik er ook bij ben! Zijn 2 poten waren ingespalkt en toch behielp hij zichzelf alsof hij zijn hele leven al op hakjes liep. Ongeloofelijk! Dat kleine lichtpuntje stemde mijn baasjes wat vrolijker en gaf hun weer wat hoop. Nooit gedacht dat het zien plassen van je hond op drie poten een mens zo blij kon maken!

Woensdagmorgen, de eerste operatie.  Eerst gaan we Kaigo nog een bezoekje brengen. Ik blaf mijn ziel uit mijn lijf; “Kaigo, Kaigo ik ben er ook bij, hoor en ik supporter voor je!”  Baasjes blijven nog tot hij in slaap ligt en dan vertrekken we weer. Namiddag het verlossende telefoontje. De operatie was geslaagd! Vrijdagavond zou de 2e poot geopereerd worden. Bange dagen, bange uren,….

Al die tijd had ik thuis het rijk voor mij alleen en dat was zeer vreemd. De eerste nacht snapte ik niet waarom Kaigo zijn kussen leeg bleef. Waarom lag hij niet bij ons?  En waarom mocht ik tijdens het wandelen niet verder dan 3 meter van de baasjes weggaan?

Vrijdagavond. Eerst gingen we weer even bij Kaigo langs, daarna volgden weer enkele bange uren…. tot uiteindelijk iets na middernacht het verlossende bericht binnenkwam; deze operatie was iets bloederiger verlopen dan de andere, maar was ook geslaagd! Onze Kaigo heeft nu in beide voorpootjes een plaatje zitten.

En dan uiteindelijk op zondag, na exact 1 week, mocht onze Kaigo mee naar huis. Het weerzien was enorm! Wat hebben wij je gemist! Het begin van een lange rustperiode is aangebroken. Hij wordt hier alvast omringd door de beste zorgen.